نه از آشـنـايــان وفــــــا ديـده ام نه در بــاده نـوشــان صفــــــا ديده ام

زنــا مـردمـی هـا نــرنـجــد دلــــم که از چـشـم خود هـم خــطــا ديده ام

بــه خـــاکـســتــر دل نـگــيـرد شـــرار من از بــرق چشمـی بـلا ديـده ام

وفـای تو را نـازم ای اشـک چشـم کــه در ديـده عمـری تـو را ديـده ام

دگـر مسـجــدم خانه تو بــه نـيـســت کــه در اشـک زاهـد ريــا ديـده ام

نه سـودای نام و نه پـروای نـنگ از ايـن خـرقه پوشان چه ها ديده ام

طـبــيــبـا مـکـن مـنـعــــم از جـــام مــــی کــه درد درون را دوا ديده ام

حـــريـــم خـدا شــد چــه شـبها دلـــم کــــه خود را ز عالــم جدا ديده ام

از آن رو نـريزد سرشـکـم ز چـشـم کــه در قـطــره هايش خـدا ديده ام

برو صــاف شو تا خـدا بـيـن شوی بـبـيـن من خــــدا را کجـــا ديـده ام 

                                از شمع سه چیز آموختم :

       ایستاده بمیرم             بی صدا بمیرم            به پای دوست بمیرم

             ولی ... وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من من بود...

                                      به پای کی بمیرم

می رسد روزی که فریاد وفا را سر کنی می رسد روزی که احساس مرا باور کنی می رسد روزی که نادم باشی از رفتار خود خاطرات رفته ام را مو به مو از بر کنی می رسد روزی که تنها ماند از من یادگار نامه های کهنه ای را که به اشکت تر کنی می رسد روزی که صبرت سر شود در پای من آن زمان احساس امروز مرا باور کنی .